= museum) | Voorkeuren exposities ( = museum) |
|
Dreams of nature: Symbolisme van Van Gogh tot Kandinsky Van Gogh Museum - Amsterdam 
Het vermelden waard want heel mooi aan deze tentoonstelling is de vormgeving van moodmaker Maarten Spruyt. Bij de ingang wordt de bezoeker langs een Klimt-achtig berkenbos geleid naar de schilderijen die goed tot hun recht komen tegen een verglijdend spectrum van paarsblauw. Het is de geest van Rothko die hier op de achtergrond zweeft. Tenslotte herbergt de tentoonstelling nog een andere laag, die heel wezenlijk is in deze benadering van kunst: die van de muziek. Sommige van de schilderijen dragen titels als Nocturne of Andante, er zijn reeksen, opgebouwd als de delen van een sonate of symfonie en sommige van de schilderijen hebben aanleiding gegeven tot muzikale inventies. Nooit eerder was de kruisbestuiving tussen beeldende kunst en muziek zo groot als tussen 1890 en 1910. – Mariëtte Haveman in Kunstschrift 2/2012, p. 51 |
|
Michiel van Musscher (1645-1705): De weelde van de Gouden Eeuw Museum Van Loon - Amsterdam 
Interessant worden van Musschers portretten wanneer hij zijn best heeft gedaan op de entourage en de attributen van de voorgestelde. Hij is een knap schilder van materialen, vooral van stoffen en daarvan genoten oosterse tapijten, die over de tafel liggen gedrapeerd, zijn voorkeur. Minutieus gaf hij motieven en textuur weer. Van Musscher is dan ook schatplichtig aan de Leidse fijnschilders. Maar ook voor muziekinstrumenten, astronomische instrumenten, globes, wapens en boeken draaide van Musscher zijn hand niet om. Daar ligt zijn charme. Hij bezat - zo blijkt uit zijn boedelinventaris - een hele voorraad attributen waarmee hij beroep of liefhebberij van zijn opdrachtgevers kon verbeelden. Een uitmuntend voorbeeld daarvan is een vroeg zelfportret. Bijna overmoedig kijkt de jonge schilder de beschouwer aan, palet, penselen en schilderstok in de hand en te midden van tekeningen, een globe en een geleerd architectuurboek van Serlio. – Roelof van Gelder in Kunstschrift 2/2012, pp. 49-50 |
|
Meesterwerken in het MAS: Vijf eeuwen beeld in Antwerpen MAS | Museum Aan de Stroom - Antwerpen 
Met de tentoonstelling van de meesterwerken van het Museum voor Schone Kunsten, die vanwege een verbouwing tot december volgend jaar in het MAS zijn samengebracht met andere bruiklenen, wil het museum ook een kunstmuseum zijn. Maar architect Neutelings had gelijk: daar lenen de ruimtes zich niet voor. Vijftien dichtgepakte zaaltjes geven een overzicht van de Vlaamse beeldende kunst, en de toelichtingen maken het de doorzetters niet gemakkelijk. Onder de noemer ‘Het Beeld Bevraagd’ staat bijvoorbeeld: ‘In de zestiende eeuw leefde de ambitie om de werkelijkheid inzichtelijk samen te vatten. Nu weten we dat beelden pas waarheidsgetrouw zijn als ze zichzelf bevragen’. Tja. Het MAS wil een hoorn des overvloeds zijn, maar biedt een overkill aan warrige taal in een kostbare en tijdsgebonden scenografie vol multimedia. Dat jaagt de bezoekers vanuit de catacomben snel het zonnige balkon op. – Tim Zeedijk in Kunstschrift 4/2011, pp. 48-49 |
|
Alexander Calder: De grote ontdekking Gemeentemuseum Den Haag - Den Haag/Scheveningen 
De tentoonstelling geeft een goede indruk van Calders ontwikkeling en veelzijdigheid. Je kunt wel een half uur kijken naar het meesterlijke filmpje van het befaamde 'Cirque Calder'. De handen van de grote en zeer fors gebouwde kunstenaar zijn in de weer met de diverse personages van zijn miniatuurcircus: de degenslikker, de messenwerper, de leeuwentemmer, de gewichtheffer, van allerlei materialen in elkaar geknutseld. Calder trekt aan de touwtjes. Je ziet de vernuftige draadpopjes. Je hoort hem in korte Franse zinnetjes als circusdirecteur. Soms blaast hij op een fluitje. Er klinken circusmuziekflarden. Wie dit ziet kan voor de rest van de dag geen slecht humeur meer hebben. – Nicolaas Matsier in Kunstschrift 2/2012, p. 48 |
|
Jacques Lipchitz: De collectie van The Israel Museum, Jerusalem Museum Beelden aan Zee - Den Haag/Scheveningen ‘In al mijn werk wil ik dat wat mensen tot mensen maakt, hun potentie en hun falen, tot uitdrukking brengen.’ Wie de daglichtdoorstraalde ruimte van het museum onder de Scheveningse duinen betreedt, kan met eigen ogen constateren dat de beeldhouwer ruimschoots in zijn streven is geslaagd. Zelfs zozeer dat het werk haast archetypisch lijkt geworden: sculpturen als Moeder en Kind, De Omhelzing, Het Paar en Jacob en de Engel blijken in het collectieve kunsthistorische geheugen verankerd, als verbeelding van de naoorlogse tijd waarin met een UNESCO-achtig idealisme aan een rechtvaardiger wereld werd gewerkt. Dat klinkt misschien vaag-idealistisch verheven, maar de rond vier thema’s (mythen en bijbelse verhalen, mens en ontmoeting, experiment en ontwikkeling, strijd en overwinning) gegroepeerde werken laten zien dat Lipchitz geen naïeve man was. – Paul Kempers in Kunstschrift 2/2012, p. 50 |
|
Gijs Frieling: Pizzeria Vasari Museum Jan Cunen - Oss 
Bij binnenkomst word je overstelpt door een dwarreling van beelden: het ontstaan, het lot en de toekomst van de mens in vele citaten. Je loopt langs Grünewalds Isenheimer altaar – omringd door paradijselijke vogels en planten – naar de eigen tijd, waar Cézanne, Van Gogh en Grandma Moses naast tafels staan als op een markt. Langs geschilderde boeken, opengeslagen bij Donald Judd, Mondriaan, Picasso, Umberto Boccioni of René Daniels, kom je in de achterste zaal, die een toekomst onthult vol cyborgs en dreigende science fiction. Gijs Frieling vindt musea met witte wanden ondingen en specialiseert zich in wand- en plafondschilderingen. Schilderijen gaan de wereld rond, muurschilderingen wachten tot de wereld naar ze toekomt. Ze verdwijnen ook weer. Als deze tentoonstelling over is resteert alleen een boek. – Wim Noordhoek in Kunstschrift 4/2011, pp. 54-55 |
|
De Collectie Verrijkt: Van Bosch tot Goya tot Magritte Museum Boijmans Van Beuningen - Rotterdam 
_t.jpg)
_r.jpg)
Het gaat hier om een tentoonstelling van uitzonderlijke allure. Juist bij een collectie van deze omvang en complexiteit vergt het een buitengewone combinatie van eigenschappen om zoiets voor elkaar te krijgen. De vijftig zalen vormen in feite ieder een minitentoonstelling waarin met smaak en kennis en af en toe ook humor, schilderijen bij elkaar zijn geplaatst die om een of andere reden familie zijn. Soms is de verwantschap gebaseerd op stijl, soms op een mentaliteit, een ideaal of de smaak van een oorspronkelijke verzamelaar, en er is ook een dankbaar stemmend zaaltje met meesterwerken die in geen enkel kader onder te brengen waren behalve hun wonderbaarlijke kwaliteit. In elk van die minitentoonstellingen, die bij elkaar een wondertocht door de kunstgeschiedenis vormen, bevindt zich een Fremdkoerper, door Hecht aangeduid als een 'gedroomde aankoop'; in feite bruiklenen die in Boijmans geweldig zouden passen, terwijl ze in hun museum van oorsprong een beetje een verweesd bestaan leiden. Voorbeeld is het prachtige mansportret van Tintoretto uit Otterlo, ook het portret van Goya uit het Rijksmuseum, en een mysterieuze Redon uit Gouda. Hecht heeft al zijn minitentoonstellingen tot slot persoonlijk van tekstborden en bijschriften voorzien die een plaats in een tentoonstellingsboek hadden verdiend. – Mariëtte Haveman in Kunstschrift 3/2011, p. 50 |